Nieuws Programma Statistieken Profielen Forum
Laatste Nieuws   2013   2012   2011   2010   2009   2008   2007   2006   2005   2004   2003   2002   

You can win if you want

Groningen – Het illustere samenhangsel van talenten uit Diemen vertrok met de noorderzon om in het hoge noorden de velden van Caribe gedurende een weekend te bemannen op het prestigieuze Caribe lustrum toernooi. Dit toernooi kende een sterk vertegenwoordigd deelnemersveld en diende tevens als Olympisch kwalificatietoernooi. De verwachtingen waren derhalve hoog gespannen, met name voor het Duitse kamp wat de allerlaatste mogelijkheid om de Spelen te bereiken graag had aangepakt.

Vanaf het moment dat de Diemer reserves hun reis een aanvang lieten nemen was het fantastisch weer, urenlang fileleed werd daarom met de nodige scepsis ontvangen en hard weg gelachen. De opgebouwde spanning in de aanloop naar het weekend kwam tot een voorlopig hoogtepunt toen bij het opzetten van de legertent het hoogste punt werd bereikt en de vlag uit gehangen kon worden. De inrichting van de tent werd vrij sober gehouden: Een klein zwembad gevuld met water deed dienst als koelkast voor alle meegebrachte drankjes, links en rechts lagen slaapzakken, stond er wat plastic meubilair en werd er een bril aangetroffen van een dronken Duitser die het idee opvatte om dwars door de tent heen te lopen maar daarbij zowel het zwembad als twee ondersteunende palen trof.

Tijdspanne werd volstrekt onbelangrijk, voorzien in je primaire levensbehoeften kwam ook op het tweede plan te staan. Eigenlijk deed niks er meer toe wat er buiten deze droom omgeving gebeurde, de Diemers kwamen in een soort tunnel van waanzin terecht waarbinnen vrijwel alles geoorloofd was. Met dit besef werd het hoognodig geacht om enkele limousines voor te laten rijden en de binnenstad te bevolken. Wie maakt ons tenslotte wat?

In de binnenstad was het op deze vrijdagavond een redelijk gemoedelijke toestand, maar dat allemaal nog voordat de Diemers een voet hadden gezet op vreemde bodem. De sfeer mag best gespannen genoemd worden toen het voltallige team zich bij studentenvereniging Vindicat Atque Polit aan de Groote Markt naar binnen had gemanoeuvreerd en op het grote balkon had gepositioneerd. Het is juist dit gedeelte van de studentenverenging waar je uitsluitend mag komen als je al enkele jaren lid bent, voor die tijd mag je er nog niet eens naar kijken. De toon was gezet en kreeg een passend vervolg toen het doolhof van “De Drie Gezusters” werd bezocht waar een niet gering aantal biertjes werd genuttigd in combinatie met het stellen van vervelende vragen aan vrouwelijk schoon. Hoe het mogelijk is dat dit ondanks een flink aantal gebroken glazen en harten goed is afgelopen is tot op de dag van vandaag een raadsel. Na het bezoeken van “de Tapperij”, in volksmond ook wel “De Tampeloeres” genoemd kwam er aan het gericht zuipen een voorlopig einde.

Aangezien een niet geringe groep vogels het nodig achtte alle slaap aspiraties volkomen weg te fluiten begon de zaterdag toch wel erg vroeg. Nog nooit waren er zoveel mensen op een dergelijk tijdstip (het zal hooguit 7.30 zijn geweest) tegelijk getuige van relatie leed. De dag begon dan ook met geschreeuw over onzedelijke handelingen en vreemdgaan om de sfeer enigszins te illustreren. Het professioneel in elkaar gedraaide ontbijt stond als een ware oase uitgestald en maakte het niet slapen helemaal goed. Zoals gezegd: tijd deed er niet meer toe, het enige nadeel was wel dat er toch acte de presence gegeven moest worden om de eerste wedstrijd af te werken van het toernooi. Vrij gemakkelijk werd er gewonnen van het sympathieke Hoofddorp Pioniers 4 waar toch nog iemand ontbrak. Deze keer werd de wedstrijd zonder ruzie afgewerkt en waren er lachende gezichten te zien aan alle kanten van het veld. Toch was het tijdens de wedstrijd met name voor François Verlaat moeilijk een balans te vinden, al was het alleen maar alsof hij tegenover een soort werpmachine stond waarvan de werpfrequentie vroeg op de ochtend angstvallig hoog lag.

De sfeer zat er goed in en het weer ging er niet op achteruit. Coach en agressor Temminck vond het nodig om de tweede wedstrijd tegen Caribe 2 een soort feestopstelling binnen de lijnen te toveren wat Merijn Visser een plaats op de heuvel opleverde. Temminck zelf gaf op het tweede honk blijk van zijn field kunsten en Arjan Moerbeek hield alles nauwgezet in de gaten van achter de thuisplaat als catcher. Dat Visser al na één slagman het veld moest ruimen voor long reliever Inho Verheul mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk was het François Verlaat die (met grote gele bril) de wedstrijd in het slot mocht gooien. Over de uitslag mocht dan misschien niet gecorrespondeerd worden, gelachen werd er wel. De winst ging wederom mee de legertent in. Ondertussen was de sfeer in een volstrekt ander stadium beland, dit zou de rest van het toernooi niet meer veranderen. Male nudity bleek plotseling populair, iets wat de softbalsters ruim zouden gaan ervaren tijdens hun wedstrijden.

De meeste druk lag toch wel op de laatste wedstrijd. De Duitsers vochten nog keihard om een plek in Athene maar moesten met de billen bloot tegen de agressieve Diemers. Een wat grimmige stemming kenmerkte deze wedstrijd, het leek haast wel alsof er iets recht gezet moest worden. Toch vreemd dat in dit soort situaties de oorlog altijd weer een rol van betekenis speelt. Om kort te gaan: de Duitsers moesten diep gaan en vooral veel incasseren maar een vernedering werd het net niet. Drie winstpartijen voor TIW/Survivors op de eerste dag waren een douchepartij van ruim twee uur meer dan waard. Voor de gelegenheid werden er stoelen onder de douches aangeschoven.

Inmiddels bleken een stel batterijen de getto blaster gevonden te hebben en mocht iedereen kennis maken met het gehele repetoire van Modern Talking. Vooral de toppers “You can win if you want” en “You’re my heart, you’re my soul” passeerden de revue veelvuldig. Dusdanig veel zelfs dat de sfeer wel eens met terugwerkende kracht verpest kon worden. Tot ieders verbazing gebeurde dit niet, en werd het gapende gat tussen realiteit en het toernooi eigenlijk alleen maar groter.

De avond werd gevuld met feest, feest en iets wat daarbij in de buurt kwam. Met zaklantaarns werd bekeken hoe mensen zich seksueel aan elkaar vergrepen in het veld, het juniorenveld werd bekleed met reclameborden en enkele voetbal goals kregen een nieuwe bestemming. Om dit allemaal nog te voorzien van de nodige ontspanning werden er tafels en stoelen aangeschoven bij de thuisplaat, voorzien van etenswaar. De gemoedstoestand waarin de meesten zich nu bevonden laat zich nog het best omschrijven als het bewaren van tomaten ketchup onder je oogleden. Het evenementenbier had zijn uitwerking niet gemist.

Toch ontstond er nog enige commotie toen er vanuit het uitgaanscentrum telefoontjes en vervelende sms berichten het team bereikten. Enkele heren hadden kennelijk valse beloftes neer gelegd bij wat Groninger dames in de trant van: “Schatje, ik zie je morgen om 01.00 weer” en “Ik wil een kind van je”. Geheel in stijl werden deze beloftes geen kracht bij gezet, alhoewel er aardig wat pompvlees rond liep. Afspraken maken is binnen deze sfeer echter onmogelijk gebleken. Dat het slapen na een zware en geestelijk vermoeiende dag prima ging behoeft verder weinig tot geen toelichting alhoewel een ruim omvattend plan om van een teamgenoot een soort freak te maken de gemoederen nog enige tijd bezig hield. Het met een breinaald inprikken van trommelvliezen en ogen en het implementeren van een beeldscherm in de buik van het slachtoffer stonden binnen dit relaas centraal.

De vroege zondag ochtend werd nog even verstoord door een kleine bommelding alhoewel dat grotendeels aan de slapende selectie voorbij is gegaan. Alleen een met rood/witte lijnen afgezet gebied herinnerde het gezelschap nog aan de aanwezigheid van de explosieven opruimingsdienst. Verder werd de aanloop naar de halve finale begeleid door een uitgebreid ontbijt en de muziek van Modern Talking. Ook de lelijke maar toch vooral grote zilveren brillen waren ruim aanwezig op de slotdag van het toernooi. Langzaam kwam het Diemer team enigszins op de been en leek het klaar voor de halve finale tegen Caribe 3.

Met het kleine beetje geluk wat je soms nodig hebt om wedstrijden te winnen werd Caribe 3 voorzichtig aan de kant gezet waardoor de einduitslag van 19-1 op het wedstrijdschema verdween. Dat er nog een finale gespeeld moest worden leefde totaal niet, tenslotte was het met name interessanter om heel hard en heel veel naar muziek te luisteren. Zelfs tijdens het koningsnummer (Het softbalveld tijdens een wedstrijd met zijn drieën vrijwel naakt op rennen en wat danspasjes oefenen) werd de begeleiding van de muziek niet stop gezet. Het 250 man tellende publiek kreeg waar voor het geld, de streakers gaven een waardige show weg en gaven het toernooi de slagroom op de spreekwoordelijke taart.

De afsluitende wedstrijd van het toernooi had alles wat een finale moet hebben: goed honkbal, veel muziek, ontspannen maar vermoeide gezichten en geen publiek. Tegenstander Kinheim 4 leek het ook prima naar de zin te hebben en kon zich prima vinden in het voorstel om de wedstrijd te winnen, waardoor de Haarlemmers het toernooi op hun naam konden schrijven. Opvallend genoeg waren de Diemers nog meer tevreden over hun tweede plaats dan de Haarlemmers over hun eerste plaats. Bij de prijsuitreiking bleek tevens dat het de Duitse equipe niet was gelukt bij de eerste zeven te eindigen waardoor plaatsing voor de Olymipsche Spelen uitgesloten is. Na het onnodige geschreeuw bij de prijsuitreiking was het einde daar en kon men zich een weg proberen te vinden in de keiharde realiteit buiten deze omgeving. Uiteraard werd er eerst nog anderhalf uur zittend gedoucht voordat er ook maar iets gebeurde wat op een vertrek kon duiden. De Duitse muziek van Modern Talking zal bij menigeen nog een flinke indruk achter hebben gelaten.

Wat een leuk weekend kon worden overtrof de verwachtingen; het werd een gebeurtenis die de overtreffende trap van geweldig overtrof. Complimenten gaan uit naar de organisatie voor dit fantastische toernooi waarvoor wij hopelijk volgend jaar weer worden uitgenodigd.
© 2002-2013 hcaw.net - powered by